در دلم هرگاه که با عشق تو سودا می کنم

یا که زلفان سیاهت را چلیپا می کنم

عقل بی درد را در آشفته بازار خیال

چون یکی دیوانه ، در ویرانه پیدا می کنم

- باز گشت

دلم دیگر هوای یارندارد

به کارهیچکس هم کار ندارد

سلامی را دیگر پاسخ نگوید

نگاهش وعده دیدار ندارد

به کنجی می خزد همچون کر و لال

ز عشق و عاشقی گفتار ندارد

و گر لیلی نشیند بر سر راه

سر و پا گم ، چو مجنون وار ندارد

ز بس طاق دل یاران فرو ریخت

حدودی جز رود بر دار ندارد

گسست پود محبت را زدنیا

نشان از یار خود یک تار ندارد

هنوز گامی نزد فهمید در این ره

امیدی جز به مهر یار ندارد

                                         ۱۳۷۰/۱/۲۳سوادکوه زیرآب/ ایران منش

- جوابم کن

بیا امشت شهابم کن

ز مهرت آفتابم کن

برای دشت تفتیده

سرابم من تو آبم کن

ببخشای عمر طولانی

به امواجی حبابم کن

بمثل مست میخانه

خرابی تو ، خرابم کن

بفریاد سکوتم رس

شکن صبر و شتابم کن

بیافزای بر غرور من

تو هم مشق از کتابم کن

وگر نالم ز جور تو

از این دنیا بخوابم کن

بیا امشب به رفتارت

جوابم کن جوابم کن

                         ۱۳۷۰/۵/۹ سوادکوه زیرآب

باز هم تولدم ( 19  دی سالروز تولد وبلاگ اساس ) و امروز سه سالم تمام شد و بدین مناسبت :

 مصاحبه مجازی سی تک با

قاسمعلی ایران منش

مدیر وبلاگ

       در دنیای مجازی خیلی اتفاق ها می افتد که در دنیای عینی و فیزیکی یا امکانش نیست و یا به ندرت حادث می شود . چندی پیش کامنتی - نظری - خصوصی از طرف جناب سی تک گذاشته شد که قصد دارد بصورت مجازی و غیر رو در رو با من مصاحبه کند و من نیز بی هیچ شرط و شروطی قبول کردم ، اما او یک شرط داشت که این گفتگو به زبان مازندرانی باشد و من نیز پذیرفتم ، و لذا آنچه در این پست می آید حاصل یک هفته مصاحبه من با سی تک می باشد که خدمت شما تقدیم می شود .

 سی تک: با سلام و تشکر از جناب آقای قاسمعلی ایران منش - مدیر وبلاگ اساس - که پیشنهاد مه ره قبول هاکرده تا در این فضای مجازی در خلمت ایشون دووشم .

سی تِک ایستگاه ترانه های مازندرانی                                        عاروس ماه ایستگاه اشعار مازندرانی

ایران منش : و همچنین من هم خدمت سی تک و خواننده های عزیز عرض سلام دارمبه و تشکر از جناب سی تک که باب گفتگو ره در فضای مجازی بدین شکل پی بیته تا بیشتر در خِلمت خوانندگان وبلاگ اساس دوُشیم و ویشتر شه خد ره معرفی هاکنیم .

 سی تک :  اول شِه خِد معرفی هاکن ؟

ایران منش :  من قاسمعلی ایران منش هستمه فرزند بزرگ حسینعلی ایران منش و ننه سنجابی .

سی تک :  کجه به دنیا بیموئی و چند سال سن دارنی ؟

ایران منش :  من اساس دله به دنیا بیمومه ، همین جه که الآن ابوالخیر عمو خنه مکان هسته قبلا اسماعیل گت ببا خنه بیه که اینجه متولد بهیمه و الآن طبق شناسنامه  ۴۵ سال و ۸ ماه و ۲۹ روز سن دارمبه .

سی تک :  ته مدرک و ته شغل چچی هسته ؟

 منزل حاجی حسینعلی ایران منش که شرح را داده بودم البته تمام کار نیست .

این منزل متعلق به همه است لذا برای هماهنگی کافیست به قول امروزیها یک تک بیندازید .

بدون تعارف از همه کادو میخواهم اما از حنس ابزار و آلات زندگی قدیم که بعضی ها آنرا به دور می اندازند یا در بخاری هیمه ای می سوزانند .

 دیشب  افتخار داشتم به مناسبت چله شو - یلدا - میزبان بخشی از هنر مندان و هنر دوستان مازندرانی باشم .

        از جمع هنر مندان آقایان ابولحسن خشرو ، محمد علی کاظمی ، احمد طاهر پور ، رجب رمضانی ، ارسلان طیبی ، ایوب برزگر نژاد ، احمد اصغری ، عبدالهی  و خانم ها  توران آرام ، فریده یوسفی و حوران یوسفی حضور داشتند که با اجرای زیبایشان این شب را مانا کرده اند . 

جا دارد عرض کنم عزیزانی همچون آقایان کیوس گوران ، حسینعلی طیبی و محمدرضا اسحاقی بعلت کسالت جسمی نتوانستد در جلسه حضور یابند که تائیداتشان از برنامه قوت قلبمان بود تا انشالله در شونیشت های دیگر حضورشان گرمی بخش محفلمان باشد .

    در وسط جلسه میزی قرار دادم و  و در کنار قرآن مجید ، دیوان شعرائی چون حافظ ، سعدی ، مثنوی و شاهنامه را گذاردم تا خافظ و سعدی و مولوی و فردوسی هم میهمان ما باشند .

         البته آقای علی حسن نژاد دوست و فامیل عزیزم هم جضور داشت که بخش فال حافظ و اجرای هنر مندان را مدیریت می کرد البته شعر زیبایی هم خودش خواند .

بعد از بیان دغدغه های خودم - ایران منش - علی حسن نژاد اجرای برنامه را بدست گرفت و ابتدا از استاد محمد علی کاظمی خواست تا فال حافظ بگیرد استاد کاظمی دیوان حافظ را در دست گرفت و از استاد خشرو خواست تا نیت کند و خودش حافظ را به شاخه نباتش قسم داد تا این برنامه شونیشت ماندگار شود و دیوان را باز کرد و این غزل را خواند :

سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش	که دور شاه شجاع است می دلیر بنوش
شد آن که اهل نظر بر کناره می‌رفتند	هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش
به صوت چنگ بگوییم آن حکایت‌ها	که از نهفتن آن دیگ سینه می‌زد جوش
شراب خانگی ترس محتسب خورده	به روی یار بنوشیم و بانگ نوشانوش
ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند	امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش
دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات	مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش
محل نور تجلیست رای انور شاه	چو قرب او طلبی در صفای نیت کوش
بجز ثنای جلالش مساز ورد ضمیر	که هست گوش دلش محرم پیام سروش
رموز مصلحت ملک خسروان دانند	گدای گوشه نشینی تو حافظا مخروش

برخلاف عادت قرائت قرآن را  نه در آغاز که در متن برنامه قرار دادم و دوست خوبم حامد دیانی با صدای زیبایش آن را قرائت نمودند که بسیار دلنشین روحانی شده بود .

          برنامه را با همراهی دوست  عزیزم محمد غلامی  مدیر استریو ماهور و نیز با مشورت استاد کیوس گوران یک شب بعداز چله شو -یلدا- انتخاب کردیم تا شب یلدا از آن خانواده ها باشد .

         بگذریم که من و علی آقای حسن نژاد با هم برنامه ها را مدیریت می کردیم که علی آقا با هنر مندی خود حاشیه ای برای مدیریت مان ساخته بود .

        در این برنامه همگان یعنی هنرمندان و هنر دوستان تاکید داشتند این شونیشت ادامه یابد و عزیزانی هم میزبانی آن را استقبال نمودند و  با ژیشنهاد مهندس کاظمی و استقبال حضار از میان جمع  دکتر علی رمضانی پاجی ، سرکار خانم فریده یوسفی ، علی حسن نژاد ، محمد غلامی ، رضا ایمانی و  قاسمعلی  ایران منش بعنوان هیات برگزاری شونیشت انتخاب شدند تا با تهیه تشکیلاتی مردم نهاد این نشست آئینی را سر و سامان دهند . 

   کمبود جا دلیل شد تا این شونیشت با عدم دعوت از عزیزانی برگذار شود که غم آن همچنان مرا می رنجاند ، باشد تا ...

    کمال و حسین از جمله سنجابی های فامیل  بودند که در پذیرایی  با همسر و دخترم همراهی کردند  .

   " کچیله نون " نان خشک قندی محلی  که نعمت الله سنجابی با همکاری همشیره خود تهیه دیده بود معرکه بود و سوغاتی شد تا میهمانان عزیزمان دست خالی  بدرقه نشوند و آبروی ما حفظ شود  و . . .

    برای پذیرایی " دشو " تهیه کردیم که  فراموش شد سر سفره بیاید و همچنین فراموش شد تا شمعی که برای این شب تهیه شده بود  و در کنار  قرآن و دیگر کتاب ها  در مرکز برنامه بود را روشن کنیم  .

متنی کوتاه از نسوم :

درود

حافظ گشوده ام
و چه زیباست فال تو
حتما قشنگ می شود حال تو
با آن زبان فاخر و ایرانی
فرخنده باد روز و شب و ماه و سال تو
یلدا بر تمام دوستان مبارک

روزگار میگذرد و همه چیز رنگ و رو عوض می کند حتی اسم ها ، در اساس ما هم اين قانون نانوشته جاي پا دارد و  اسم هايي كه روزگاري پر طرفدارترين در بين افراد بود ديگر انتخاب نمي شوند و از آن اسم ها ديگر خبر نيست . چرا ؟

در اين پست اسامي اشخاصي كه در اساس  ديگر نام گذاري و انتخاب نمي شوند را مي آورم تا با هم براي اين سوال جوابي بيابيم .

از صاحب نام هاي زير بعضي ها زندگي را بدرود گفته اند كه خدا بيامرزدشان و بعضي ها هم در قيد حيات هستند كه از خداوند رحمان و رحيم طول عمر با عزت و سلامتي براي اين عزيزان را آرزومندم.

اسم خانم ها : سيد بلور ،گلابی، بموندی،گلبوته،،شيرين ، عاروس بئي   زوبيده ،ماري ،  ثَروت ، گِلزاده ، گَلون ، مُنور ، مارجاني ،  شَهنا ، شَرنو (شهر بانو)،مُندسه ، و . . .

اسم آقایان : بابعلی ، کلداش ، پیرجان،گدا ، ببو گل ، برار گل ،  ، و . . .

باز این جه نوحه و

چه عزا و

 چه ماتم است .

روضه عاشورا ؛

دکتر علی شریعتی:

             شب عاشورا بود ، عاشورای سال 49؛ گفتم بروم به مجلس روضه ای ، از همین روضه ها که همه جا هست و صدایش از هر کوچه و خانه امشب بلند است. دیدم، ایمان وتعصب من به عظمت حسین و کار حسین بیش از آن است که بتوانم آن همه تحقیر ها را بشنوم و تحمل کنم. منصرف شدم.

اما شب عاشورا بود شهر یکپارچه روضه بود وخانه یکپارچه سکوت و درد، چه می توانستم کرد؟ از خودم توانستم منصرف شوم، از روضه توانستم منصرف شوم ،اما چگونه می توانمستم خود را از عاشورا منصرف کنم؟

نامه ام را که به دوستم نوشته بودم - دوستی که هرگاه روزگار عاجزم میکرد و رنج به نالیدنم وا می داشت، به پناه او می رفتم - برگرفتم ، گفتم در این تنهایی درد و این شب سوگ ، بنشینم و با خود سوگواری کنم، مگر نمی شود تنها عزاداری کرد؟ نشستم و روضه ای برای دل خویش نوشتم ، آنچه را در نامه ی او برای خود نوشته بودم و تصور غربت و رنج خودم بود، تصحیح کردم تا تصویر غربت و رنج حسین گرد.

... پیش چشمم را پرده ای از خون پوشیده است.

در میان هیاهوی مکرر و خاطره انگیز دجله و فرات، این دو خصم خویشاوندی که هفت هزار سال، گام به گام با تاریخ همسفرند، غریو و غوغای تازه ای برپا است:

صحرای سوزانی را می نگرم، با آسمانی به رنگ شرم، و خورشیدی کبود و گدازان، و هوایی آتش ریز، و دریای رملی که افق در افق گسترده است، و جویباری کف آلود از خون تازه ای که می جوشد و گام به گام، همسفر فرات زلال است.

می ترسم در سیمای بزرگ و نیرومند او بنگرم، او که قربانی این همه زشتی و جهلاست.به پاهایش می نگرم که همچنان استوار و صبور ایستاده و این تن صدها ضربه را بپاداشته است

و شمشیرها از همه سو برکشیده، و تیرها از همه جا رها، و خیمه ها آتش زده و رجاله در اندیشه غارت، و کینه ها زبانه کشیده و دشمن همه جا در کمین، و دوست بازیچه دشمن و هوا تفتیده و غربت سنگین و دشمن شوره زاری بی حاصل و شن ها داغ و تشنگی جان گزا و دجله سیاه، هار و حمله ور و فرات سرخ، مرز کین و مرگ در اشغال «خصومت جاری» و ...

می ترسم در سیمای بزرگ و نیرومند او بنگرم، او که قربانی این همه زشتی و جهل است. به پاهایش می نگرم که همچنان استوار و صبور ایستاده و این تن صدها ضربه را بپاداشته است. ترسان و مرتعش از هیجان، نگاهم را بر روی چکمه ها و دامن ردایش بالا می برم:

اینک دو دست فرو افتاده اش، دستی بر شمشیری که به نشانه شکست انسان، فرو می افتد، اما پنجه های خشمگینش، با تعصبی بی حاصل می کوشد، تا هنوز هم نگاهش دارد... جای انگشتان خونین بر قبضه شمشیری که دیگر ...

... افتاد! و دست دیگرش، همچنان بلاتکلیف.

نگاهم را بالاتر میکشانم: از روزنه های زره خون بیرون می زند و بخار غلیظی که خورشید صحرا میمکد تا هر روز، صبح و شام، به انسان نشان دهد و جهان را خبر کند.

 
نگاهم را بالاتر میکشانم: گردنی که، همچون قله حرا، از کوهی روییده و ضربات بی امان همه تاریخ بر آن فرود آمده است. به سختی هولناکی کوفته و مجروح است، اما خم نشده است. نگاهم را از رشته های خونی که بر آن جاری است بازهم بالاتر می کشانم: ناگهان چتری از دود و بخار! همچون توده انبوه خاکستری که از یک انفجار در فضا میماند و ... دیگر هیچ !

پنجه ای قلبم را وحشیانه در مشت میفشرد، دندان هایی به غیظ در جگرم فرو میرود، دود داغ و سوزنده ای از اعماق درونم بر سرم بالا می آید و چشمانم را می سوزاند، شرم و شکنجه سخت آزارم می دهد، که: «هستم»، که «زندگی می کنم».

این همه «بیچاره بودن» و بار «بودن» این همه سنگین! اشک امانم نمی دهد؛ نمی توانم ببینم. پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشیده است.در برابرم، همه چیز در ابهامی از خون و خاکستر می لرزد، اما همچنان با انتظاری از عشق و شرم، خیره می نگرم؛

شبحی را در قلب این ابر و دود باز می یابم، طرح گنگ و نامشخص یک چهره خاموش، چهره پرومته، رب النوعی اساطیری که اکنون حقیقت یافته است. هیجان و اشتیاق چشمانم را خشک میکند. غبار ابهام تیره ای که در موج اشک من می لرزد، کنارتر میرود . روشن تر می شود و خطوط چهره خواناتر.

هم اکنون سیمای خدایی او را خواهم دید؟ چقدر تحمل ناپذیز است دیدن این همه درد، این همه فاجعه، در یک سیما، سیمایی که تمامی رنج انسان را در سرگذشت زندگی مظلومش حکایت می کند. سیمایی که ... چه بگویم؟

مفتی اعظم اسلام او را به نام یک «خارجی عاصی بر دین الله و رافض سنت محمد» محکوم کرده و به مرگش فتوی داده است. و شمشیرها از همه سو برکشیده، و تیرها از همه جا رها، و خیمه ها آتش زده و رجاله در اندیشه غارت، و کینه ها زبانه کشیده و دشمن همه جا در کمین، و دوست بازیچه دشمن و هوا تفتیده و غربت سنگین و دشمن شوره زاری بی حاصل و شن ها داغ و تشنگی جان گزا و دجله سیاه، هار و حمله ور و فرات سرخ، مرز کین و مرگ در اشغال «خصومت جاری» و ...

در پیرامونش، جز اجساد گرمی که در خون خویش خفته اند، کسی از او دفاع نمی کند. همچون تندیس غربت و تنهایی و رنج، از موج خون، در صحرا، قامت کشیده و همچنان، بر رهگذر تاریخ ایستاده است.

نه باز می گردد،
که : به کجا؟ 
نه پیش می رود،
که : چگونه؟ 
نه می جنگد، 
که : با چه؟ 
نه سخن می گوید، 
که : با که؟ 
و نه می نشیند، 
که : هرگز !

ایستاده است و تمامی جهادش اینکه ... نیفتد

همچون سندانی در زیر ضربه های دشمن و دوست، در زیر چکش تمامی خداوندان سه گانه زمین (خسرو و دهگان و موبد – زور و زر و تزویر – سیاست و اقتصاد و مذهب)، در طول تاریخ، از آدم تا ... خودش! به سیمای شگفتش دوباره چشم می دوزم، در نگاه این بنده خویش می نگرد، خاموش و آشنا؛ با نگاهی که جز غم نیست. همچنان ساکت می ماند.

نمی توانم تحمل کنم؛سنگین است؛ تمامی «بودن»م را در خود می شکند و خرد می کند. می گریزم. اما می ترسم تنها بمانم، تنها با خودم، تحمل خویش نیز سخت شرم آور و شکنجه آمیز است. به کوچه می گریزم، تا در سیاهی جمعیت گم شوم. در هیاهوی شهر، صدای سرزنش خویش را نشنوم.

خلق بسیاری انبوه شده اند و شهر، آشفته و پرخروش می گرید، عربده ها و ضجه ها و عَلم و عَماری و «صلیب جریده» و تیغ و زنجیری که دیوانه وار بر سر و روی و پشت و پهلوی خود می زنند، و مردانی با رداهای بلند و....... د

عمامه پیغمبر بر سر و....... آه ! ... باز همان چهره های تکراری تاریخ! غمگین و سیاه پوش، همه جا پیشاپیش خلایق!

تنها و آواره به هر سو می دوم، گوشه آستین این را می گیرم، دامن ردای او را می چســــبم، می پرسم، با تمام نیــــــــاز می پرسم؛ غرقه در اشک و درد: «این مرد کیست»؟ «دردش چیست»؟ این تنها وارث تاریخ انسان، وارث پرچم سرخ زمان، تنها چرا؟ چه کرده است؟ چه کشیده است؟ به من بگویید: نامش چیست؟
هیچ کس پاسخم را نمی گوید!

پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشیده است .

         در این میزبانی یک رمز وجود دارد اینکه  آغاز کننده و تمام کننده شام دهی جوانان اساس هستند ، برایشان تعداد و یا اشخاص و یا کدام شب مهم نیست یعنی در تواضع تمام و بدون ادعا این کار را می کنند که این فلسفه واقعی اتعام دهی به عزاداران امام حسین ع می باشد .

              در اینجا از این همت جوانان اساسکه صادقانه و متواضعانه صورت می گیرد تقدیر و تشکر میگردد باشد تا مورد قبول حضرت حق فرار گیرد .

صدای پیامک تلفن همراه مرا وا داشت تا دست به تلفن همراه ببرم و آنرا بخوانم.

السلام علیک یا اباعبدالله

برنامه سخنرانی پس از روضه و شام در روستای اساس بشرح ذیل :

شب سوم : دکتر محسنی

شب چهارم : دکتر رمضانی

شب پنجم : دکتر اسلامی

شب ششم : دکتر صدیقی

شب هفتم : دکتر صدیقی

شب هشتم : ؟

شب نهم : ؟

شب دهم : ؟

بسیار خوشحال شدم که دوستان ابتکار جالبی بخرج دادند تا بر بار علمی مراسم شب های محرم بیافزایند .

این برنامه با همت جوانان محل و با همکاری آقایان نعمت الله سنجابی و قربانعلی سنجابی و حمایت هیئت امنا حسینیه، شورای  اسلامی  و بسیج روستای  اساس انجام می پذیرد که جای تشکر و قدر دانی دارد . 

باز عاشورا ، اما  بی مش مردا دایی ،

باز عاشورا ، اما بی عوض دایی ،

باز عاشورا ، اما بی علی پناه دایی ،

باز عاشورا ، اما بی باب الله دایی ،

باز عاشورا ، اما بی ماری خاله ،

باز عاشورا ، اما بی رباب خاله ، 

باز عاشورا ، و همه رفتگان که رفتند ،

باز عاشورا و ما که هستیم  و انشا الله که انسان هستیم . 

روزنامه کیهان، ویژه نامه مازندران، چهارشنبه 25/08/1390
تقدیر و تشکر

                سپاس و ستایش خدایی را که آثار قدرت او بر چهره روز روشن تابان و انوار حکمت او در دل شب تار درخشان است و بخشاینده ای که تار عنکبوت را سد عصمت دوستان کرد، جباری که نیش پشه را تیغ قهر دشمنان گردانید.
                بدینوسیله از کارکنان سخت کوش و گمنام حفاظت و اطلاعات نیروی انتظامی استان مازندران که با سعی و تلاش مجدانه دسیسه شیطانی علیه برادر مهربان "رضا سنجابی" را اثبات نموده و گره از کار مسلمانی باز نموده اند کمال تقدیر و تشکر به عمل می آوریم.
              موفقیت و سربلندی سربازان گمنام ""حفا.ناجا"" استان مازندران را از خداوند منان مسئلت می نماییم.

         دیروز در مجلس سوم علی پناه دایی آمد و کنار بخاری نشست از دور حواسم به او بود ، با بیش از ۸۵ سال سن انگار مشکلی نداشت  . . .

         امروز ساعت هفتو نیم صبح بود که در بیمارستان امام ساری خبر فوت باب الله دایی را شنیدم ، بعد از ظهر که جهت عرض تسلیت به منزل مرحوم رفتم  نوروزعلی داش میگفت عادت داشت صبح ها زودتر از همسرش از خواب بیدار می شد و پس از آماده سازی صبحانه و رسیدن به کار مرغ ها ایالش را بیدار می کرد - البته هنوز هم از طلوع خورشید خبری نبود- . . .

         اما امروز صبح ظاهر تنبلی کرد و خواست دیرتر بیدار شود لذا "صبحگل خاله" زودتر از همسرش از خواب بیدار شد و اینبار او کارها را انجام داد و پس از آن به سراغ بابالله دایی رفت ، که بابالله دایی رفته بود ...

       و این هم عبرت برای من که دیروز در مجلس ختم سوم علی پناه دایی ، امروز تشیع جنازه بابالله دایی ، و فردا سالگرد مراد دایی ، باشد تا حضرت حق دیگر چه پسندد ...

خداوند این سه عزیز را بیامرزد و سرنوشت همه ما را ختم بخیر کند . . .

      هر که با خدا بود پیش خداست .

          همین دو روز قبل بود که در بیمارستان امام ساری تخت ابوی کنار تختش قرار گرفت خدمتش رفتم و روبوسی کردم ، او قاسم جان گفت و جمله اش را ناتمام گذاشت . . .

        دیروز را در سی سی یو بود وقتی آوردنش گویی خودش نبود چون وقتی که برای عیادت بالای سرش رفتم او را نشناختم و مسعود پسرش هم گفت بار اول که بالاس سرش رفتم نشناختمش . . .

        امروز ۳۰ آبان ساعت هشت و نیم به اتاقش که در کنار اتاق ابوی بود رفتم ، به حسین که بالا سرش بود گفت بلندش کند بلند کردیم و نشست  نگاهمان در هم آمیخت ، با صدایی که اصلا به گوش نمی رسید به ما فهماند که به ارسلان - نوروزی - بگوئید بیاید و ...

         ساعت یک جواب آزمایش ابوی را می بردم به بخش بدهم که دیدم حاجی کاظمی و حاجی میرزاعلی سنحابی تختی را که کاملا با ملحفه سفید پوشیده شده است را به سمت آسانسور می آورند . . .

    بله علی پناه دایی به رحمت ایزدی رفت . . .

    خداوند او را رحمت کند و به بستگانش صبر عطا فرماید .

سی تِک ایستگاه ترانه های مازندرانی                                        عاروس ماه ایستگاه اشعار مازندرانی

منظومه اساس ۲

/شعر از  قاسمعلی ایران منش / پاییز ۱۳۹۰

 ۲/ سیو اَبر:

نِماشونا ، هِوا رِه ، میها بَیته                             سیو اَبر ، "اساس ^۱ِ"  سَر ، جا بَیته

"نَفتِه^۲" ي کول سر رِه ، اَلب بَزوئه                       گِمونم اَتا وِره ، کَلِب بَزوئه 

"گَت سی^۳"،این چَک و اُون چَک،هاکِرده              "خُرده سی^۴" ، هِمسایه جا شَک ، هاکِرده

"سی تِک^۵"،"عاروس ماه^۶" رِه،چِشمِک بَزوئه       "تَپه^۷" ، بَلِرزِسسته ، تیرِک بَزوئه

میها ، "چاردره^۸" جا ، بالا بیمو                           "کِنس کاج ^۹ِ" ، قدِ ،  اِندا بیمو

ناگِمون ، "سَگ بَکوشتِک^۱۰" ، جَخت بیارده            "لَپِر^۱۱"  ، اِشنافه ره ، بی وَقت بیارده

شِلاب بیته ، چاچکیلِه ره ، بَشِستِه                      مِه دل ، شِه سِفره ی غمه ِ ، دَوسته

خِشال بیه ، باته غمهِ ، او دِمبه                            وِنه همراه ، اَتی چِشه ، سو دِمبه

تِموم دل گبی ره ، دِمبه باد ره                              تِموم چِش اسری ره ، شِلاب ره

اِسا مِه دل ِ غم ، بیه جم و جور                             اَتی ره یِر هدائه ، اَتی رِه یور

اَتی ره ، دَمکشه ، هِدا هوا ره                              اَتی ره ، قِرت هِدائه ، تا دِباره

 ***  

قابل توجه :

الف- نوشته هاي داخل گيومه " "  نام مناطق روستاي اساس است كه براي اهالي اساس تعريف شده  و بشرح ذيل مي باشد .

(۱- "اساس ^۱ِ"روستاي اساس در ۷ كيلومتري پل سفيد در شهرستان سوادكوه .

۲-"نَفتِه^۲" قله جنگلي در قسمت جنوبي اساس .

 ۳-"گَت سی^۳" بلندي اي كه روستاي اساس پشت آن واقع شده است.

 ۴- "خُرده سی^۴" ، هِمسایه گت سي

 ۵- "سی تِک^۵"، راهي در قسمت شمالي روستا كه به جنگل ختم ميشود .

۶- "عاروس ماه^۶" منطقه جنگلي روبروي سي تك و كناره روستا كه به جنگل ختم مي شود .

۷- "تَپه^۷" ، تپه اي پشت روستاي اساس.

۸- ، "چاردره^۸" دره اي در قسمت غربي روستاي اساس.

۹-   "کِنس کاج ^۹ِ" ،اول محل از جاده اصلي از پل سفيد .

۱۰"سَگ بَکوشتِک^۱۰" آخر محل بسمت رودخانه تلار .

۱۱- "لَپِر^۱۱" دشت بزرگ و وسيع در قسمت غربي روستاه .

ب- اين منظومه در ۱۰ قسمت مي باشد كه انشاالله به ترتيب در پست هاي بعدي قرار خواهد گرفت .

ج- قابل ذكر است اينجانب از پيشنهادات جهت اصلاح منظومه اساس استقبال مي كنم .

ادامه دارد . . .

  دانستن اینکه چه میزان قند در مواد غذایی وجود دارد ما را کمک می کند تا در انتخاب آن دقت بیشتری داشته با شیم و بر حسب شرایط جسمی اقدام نمائیم .

 این هم یک پست علمی ، پزشکی ، غذایی /  هشداری ،تصویری

		سی تِک ایستگاه ترانه های مازندرانی                                        عاروس ماه ایستگاه اشعار مازندرانی

فاجعه در دریاچه ارومیه

خدا کند این مصیب از دریاچه ارومیه رفع، و بر سر رودخانه تِلار ما نیاید .

آي خِنِه‌دارْ
آي وَچِه‌دارْ
برو اينْ ورِ بازارْ
حراجْ حراجِ واقعي
دِلْ بَوارْ جيگِر بَوارْ
دِلْ حَراجِ آي حَراجِ
جيگرْ ،حراجِ آي حَراجِ
شِه مالِّ مِنْ تّش بَزومِهْ
حراجْ حراجْ حراجِ
اتّا آدمْ حراجِ
آبرو آبرو آبْرو آبْرو روشِمْبِهْ.
*
مِنْ شِهْ مارِ دوشْ دَرِمْبِه وِنِهْ بِرِمِهْ مِهْ شْيِره.
مِنْ پيرخالي جيفْ دِلِهْ هِنيشْتومِه.
مِنْ خاخِرِه وِشْنادَسِّ سَرْ بَخِتومِهْ.
گت پيّرِّ دوش دّوِسْتِمِه
لالالالا دِنيا دِروزِهْ سال به دِوازده ماه ته داشتي روزه
شِه وّچِه دَسِّ بيتِمه وره گِمبِه وّچِه اين بادكنك به دَرد نَخِرْنِه
وَچه زايِ وِسِّهْ گِمْبِهْ
آي قَصِّه ، قَصه ،قَصه نونا ،پنيرا ،پسته
اتّا بي‌يِه اتّا نيّه خدا اَمِه خِدا !
منْ پارِه كّلوشِمه ،شِه لينگْ دَرِمْبِهْ
بّپيسّ ماهي ِ پِشْتْ شِه‌خِد‌رِه مِن جا بِدامِه مِه چشْ تَه چشْ تَن نَكِفِه.
وَشْني‌جِه اَنْدِه تِه چِشْ سو دَني‌يه
تا قيامِتْ صِراطِ پِلْ‌جِهْ بِتُوني يورْ بوردي
وِشْنا آدِمِّ بِهِشتْ ندنه راه
*
بِرارْ بِرارْ آبرو وري چِچي دِني
آقاآقا شِه سُوآلِّ پيشْ بيارْ ،خامْبِهْ سيكارِ تّشْ هاكِنِمْ
*
جيرْ جيرْ
دِلْ وِنِهْ تابْ تابْ هاكِنِهْ يا جيرْ
مِهْ دِلْ دِلِهْ دارْ كوه،شُو، جيجْ‌جْيروني
جيرْ جيرْ جيرْ
*
خّنْدِه دارْنِهْ مِنْ بورِمْ زيرآبِ ميْدونِ دورْ رقصْ هاكِنِمْ
لاكْ‌سَري‌سِما مِوارِكِ ،سِهْ‌چَكِّهْ سِما مِوارِكْ ،بِمْپِري‌سِما،دَردْدارِ� �سما مِواركِ،مِواركِ
آخْ‌خِدا مِهْ يار دَرِنِهْ
بَسُوتِهْ بِهارْ دَرِنِهْ
اَگِهْ مِهْ حَرفْ خَنْدِه دارْنِهْ
مِرِه مَسْتي زِنْدهْ دارْنه
چَكِّه‌چَكّه ، چَكِّه‌چَكّه ، بِرمِهْ بِرمِه، بِرمِه بِرمِه
دِنيايه غَمْ چِشِ سِرْمِهْ
آهـاي مَرْدِمْ آهـاي آبْرو روشِمْبِهْ
چِشا،دَسْتا،لينْگا، اَبْرو روشِمْبِهْ
اونْچي‌ره ويمْبِهْ نِخامْبِهْ
اونْچي‌رِهْ خامْبِهْ نَويمْبِهْ
*
تِهْ گِني خَنْدِه دارْ شِهْ خِدِّ مِنْ تَشْ بَكِشِمْ اينْوَرِ پِلْ تااونْ طَرِفْ
دو بَئيرِمْ زو بَكِشِمْ
زوووووووووووووو
زو مِه زوزِهْ ،شوءِ روزِهْ
وِلْ هاكِنْ اَتّا سيْگارْ تَشْ بَزِنِمْ
*
?اينْ دارْ كِنِشِهْ، ريشِهْ كِنِشِهْ،سَنگْ كِنِشِهْ شيْشِهْ كِنِشِهْ باغْ كِنِشِهْ ويشِهْ كِنِشِهْ.
تَشْ اَمِشِهْ،غَشْ اَمِشِهْ،نَشْ اَمِشِه!ْ.
وِلْ هاكِنْ اَتّا سيْگارْ تَشْ بَزِنِمْ!
او كِنِشِهْ سو كِنِشِهْ ،اينْتا گِلِ بو كِنِشِهْ؟
اَتّا سيْگارْ تَشْ بَزِنِمْ!
?رَخْصْ اَمِشِهْ سازْ كِنِشِهْ، چو اَمِشِهْ دازْ كِنِشِهْ
! اَتّا سيْگارْ
?روزْ كِنِشِهْ،شو كِنِشِهْ دَردْ كِنِهْ ، دِوا كِنِهْ بِلا كِنِهْ خِدا كِنِهْ
اَتّا ديگِهْ!
?تّشْني كِنِهْ،وَشْني كِنِهْ،نونْ كِنِشِهْ خونْ كِنِشِهْ
رِمِهْ بي چپّونْ كِنِشِهْ
تَشْ اَمِشِهْ،غَشْ اَمِشِهْ،نَشْ اَمِشِهْ
دِوا-آ-درمونْ كِنِشِهْ؟
كِنِهْ؟
كِنِه؟
كِنِه؟
اتّا؟
اّتّا؟
اتّا؟
آقاآقا
سيگارْ دارني؟
كِنِهْ ؟
كِنِه؟
كِنِه
اَتّا!
اَتّا!
اَتّآ!
آقاآقا؟
سيگارْ دارني سيگارْ؟

           اساس دره ، بیشتر دودانگه ای ها به رود خانه تِلار که سرچشمه آن از تلار سربند سنگده است و از اساس می گذرد اساس دره می گویند .

         اساس دره یا تِلار ، رودخانه زیبای روستای اساس می باشد که چون رگ حیاتی اساس  و منطقه می باشد .

        اساس دره یا تِلار  ، روزگاری زلال چون اشک بود و به واقع هنوز هم زلالی خود را حفظ کرده است اما امروزه آنی نیست که روزگار نه چندان دور بوده است .

       آن روزگار نه چندان دور اساس دره یا تِلار  محفل آبزیانی بود که گونه هایش در نادر می باشد از خرچنگ و مار آبی و . . . گرفته تا ماهی قزل آلا خال قرمز  و ...

      آن روزگار نه چندان دور اساس دره یا تِلار تنها یاور کشاورزان در گرفتن شالیزاری بوده است که هنوز صدای شوپه گر را  در لابلای نغمه ها و زمزمه های دل انگیز خود حفظ کرده است .

    آن روزگار نه چندان دور در اساس دره یا تِلار اثری از زباله یا آلاینده نبود که نبود . اما . . .

    . . . اما الآن . . . کاش نبود اینهمه زباله که تمام زیبایی و پاکی آن را به باد فنا داده است .

    چه باید کرد ؟ چه کسی چه باید کند ؟ کی باید کاری کرد ؟ و . . . ؟

      از همین الآن دیر است که :

۱ - اعتراض خود را به هر شکلی بیان و رسانه ای نمائیم .

۲ - نامه اعتراضی و گلایه آمیز و درخواست پیگیری خود را به مسئولان مربوطه بنویسیم .

۳ - نامه اعتراضی و گلایه آمیز خود را به اهالی روستای بالا دست بنویسیم و از آنها بخواهیم حریم و حرمت آب و اساس دره یا تِلار را پاس بدارند .

۴ -  گروهای مردمی خصوصا در بین جوانان جهت نظافت تشکیل گردد .

۵ - به یکدیگر گوشزد کرده و آموزش در رعایت از طبیعت را بین همگان خصوصا نسل آینده فرهنگ خود نمائیم .

۶ - دلنوشته های خود برای اساس دره یا تِلار را برای درج در این پست بنویسیم .

۷ - و . . .

سی تِک ایستگاه ترانه های مازندرانی   عاروس ماه ایستگاه اشعار مازندرانی

زباله

تعريف

مجموعه اى از مواد غير قابل استفاده و مازادى را که ضمن فعاليت هاى انسانى پديد مى آيد، زباله ناميده مى شود، زباله از منابع مختلف خانگى، مؤسسات، واحد هاى صنعتى، کارهاى ساختمانى کارخانجات تهيه مواد غذايى و غيره توليد مى گردد. مواد ترکيب دهنده زباله بستگى کامل به فصول مختلف سال، جميعت، ميزان مصرف روزانه، آداب و رسوم و روش زندگى توليد کنندگان دارد. بديهى است توليد سرانه زباله در هر کشور و منطقه متفاوت است.

مراحل دفع زباله

از بين بردن و دفع زباله سه مرحله دارد که عبارتند از:

1. نگهدارى موقت: در دو مرحله انجام مى گيرد، مرحله اول در منازل است که از وظايف خانه داران مى باشد. در اين مرحله به نکاتى بايستى توجه نمود؛ زباله هاى قابل تعفن، احتياج به نگهدارى دقيق ترى دارند و بهتر است ابتدا آب آن ها را قبلاً گرفته و سپس در چند ورق روزنامه پيچيده و سپس داخل ظروف قرار دهند.

در انتخاب اندازه و جنس ظرف نگهدارى این نکات بايد رعايت گردد: الف ـ غير قابل نفوذ در برابر آب باشد.  ب ـ در آن کاملا بسته شود.  ج ـ جنس محکمى داشته باشد.  د ـ به آسانى پر و خالى و تميز شود.  ه ـ به اندازه مناسب باشد.  ز ـ داراى دسته هاى جانبى يا بالايى باشد.

2. جمع آورى زباله: مهمترين مرحله دفع مواد زايد مى باشد. در اين مرحله چنان چه از روش هاى صحيح و متعادل استفاده گردد بسيارى از مشکلات برطرف خواهد شد. چنان چه زباله ها در اسرع وقت از جلوى منازل جمع آورى نشوند، علاوه بر آن که از ايجاد منظره زشت و ناخوشايند جلوگيرى مى کند، مانع ايجاد بوى تعفن نيز مى گردد.

3. دفع زباله: آخرين مرحله مى باشد که به روش هاى مختلف انجام مى گيرد:

الف ) تلنبار کردن در محيط آزاد. بعلت ارزان بودن و اين که هيچ قاعده و قانونى ندارد و احتياج به افراد متخصص نيست در اکثر اجتماعات اجرا مى شود. اين روش، قديمى و غير بهداشتى است بدليل آن که تلنبار نمودن زباله ها در فضاى آزاد به ويژه در فصول گرم سال، بعلت گنديدن زباله ها بوى تعفن ايجاد مى گردد و از طرفى موجب تجمع مگس و موش مى گردد. ولى چنان چه بناچار بايد از اين روش استفاده گردد لازم است محل انتخاب شده از منازل مسکونى حدود 6 - 5 کيلومتر فاصله داشته باشد.

ب ) سوزاندن در هواى آزاد.  سوزاندن زباله در هواى آزاد بعلت وجود مواد مختلف، توليد گازهاى سمى مى کند و باعث آلودگى هوا مى گردد.

ج) سوزاندن در دستگاه زباله سوز.اين روش، روش خوبى است و در اکثر ممالک مورد استفاده قرار مى گيرد. در اين روش زباله ها در دستگاه مخصوصى ريخته و با گرماى 1000 درجه سانتى گراد و هواى لازم (330 ليتر براى يک تن زباله) سوزانده مى شود خاکستر حاصل پس از سرد شدن توسط جريان آب به داخل کاميون ريخته شده و به خارج از کارخانه حمل مى شود.

د) دفن بهداشتى زباله.  اين روش را در هر اجتماعى که زمين کافى و مناسب وجود داشته باشد مى توان اعمال نمود. اصول اين روش ريختن مواد زباله در شيار و يا گودال موجود يا تعبيه شده در زمين، فشردن و پوشاندن آن با خاک مى باشد تا مانع در جريان هوا قرار گرفتن زباله گردند.

فاصله محل دفن زباله تا شهر یا روستا بايستى حدود 15 - 10 کيلومتر باشد. اين روش در مقايسه با روش تلنبار کردن توليد تعفن و مشکلات ناشى از آتش سوزى و خطرات بهداشتى مانند پرورش حشرات و جوندگان را کم مى کند.

و اما نقدی بر محل ریختن زباله شهرداری پل سفید

 در کنار جاده و نزدیکی اساس

آنگاه که از پلسفید راهی اساس می شوی جاده مارپیچی را طی می کنی که چون ماری به داخل جنگل کشیده می شود و درختان برای هر عابری سر تعظیم فرود می آورند و اینگونه به نیابت از اساسی ها خیر مقدم می گویند . . .

 . . . و اما آنگاه که هنوز نفس زنان مسیر را پشت سر می نهی از دست چپت بوی بدی را استشمام می کنی که آن بو همان بوی زباله است .

. . . در دل جنگل ، دپوی زباله ؟

بله در لابلای طبیعت بکر ، بشر کاری می کند که اصلا ستوده نیست بلکه قابل سرزنش نیز هست ، البته بدست کسانی که خود متولی بهداشت هستند همچون شهرداری پلسفید و پادگان دوآب و ...

مردم روستای اساس هم که دادشان به جایی نمی رسد و از مدافعین محیط زیست هم خبری نیست که نیست و خود محیط زیست هم که . . .

آن اتفاق ناگوار که در دل طبیعت می افتد تنها خوش بحال شغالها و سگ های ولگرد آن محیط است و حشرات موزی و کرمها و . . . و خوش نه بحال انسانها علی الخصوص اساسی های مظلوم و آنانی که جهت گذران اوقات فراغت به آن طبیعت زیبا پناه می برند .

راستی همه این چیزها را همه می دانند پس چرا همه ساکت هستند ؟

مگر نه این که قانون اجازه تخلیه زباله در دل طبیعت را نمی دهد ، آیا مسئولان شهرستان سوادکوه قانون را نمی دانند؟ یا قانون گریزند ؟

این چاهی است که مسئولان بر سر راه مردم اساس کنده اند اما راه چیست ؟ چراه شورای محل اساس ساکت است ؟ چرا دهدار اساس ساکت است ؟ چرا بهداشت روستای اساس ساکت است ؟ چرا اهالی روستای اساس ساکتند ؟ البته شاید کارهای کرده باشند و من اطلاع نداشته باشم ؟ اما آنچه برای ما مانده است بوی بد الآن ، و آثار غیر بهداشتی بعدا ، و اثرات غیر قابل علاج آینده است .

دوستان خواننده وبلاگ بیائید با امضای دادنامه ذیل اعتراض خود را به گوش مسئولین ذیربط برسانیم تا جلوی خیانت به طبیعت را گرفته و برای خودمان محیطی غیر آلوده را مهیا کنیم .

دادنامه

حضورمحترم همه مسئولان شهرستان سوادکوه

سلام

ما خوانندگان وبلاگ روستای اساس بدینوسیله مخالفت خود را با  تخلیه و دفع غیر بهداشتی زباله در دل جنگل حاشیه راه پلسفید به روستای اساس اعلام نموده و ضمن تاسف به حال متولیان امر از جمله اداره بهداشت و محیط زیست شهرستان سوادکوه ، از همه آنهایی که می دانند و می توانند کاری برای جلو گیری از این خیانت انجام دهند خواهشمندیم ضمن تکریم به احوال طبیعت تمام همت و تلاش خود را در خصوص این مهم بکار بسته تا فردایی پاک را تحویل فرداپردازان دهیم .

امضاء :  

کسانی که تا الآن این داد نامه را امضا کردند عبارتند از : قاسم ایران منش ـ سی تک - رهگذر - اشک - حسین - مهیار سنجابی - مریم حمیدی - سنجو - کمال سنجابی - م س - گل - فاطمه س - حامد امیری - حسین -  وهابی - محمد زمان سنجابی - ناشناس - معصومه سنجابی - ناهید از آلمان - لفظ کلام - نسوم - سوادکوهی - اکرم سنجابی -

لطفا با اسم مستعار امضاء نفرمائید .

نامی برای موزه بومی محلی اساس ؟

           . . . به نظرم بهتر است نامی برای موزه بومی و محلی اساس انتخاب کنیم لذا با خودم گفتم نظر دوستان را داشته باشم .

          بنابر این همه عزیزان می توانند پیشنهاد دهند .

نظر خودم "  - مجموعه سی تک -  موزه بومی و محلی اساس " است .

نظر شما ؟

بالاخره دیروز "تیرک"  در جای خودش قرار گرفت .  

    البته نه بر سر طبقه اول یا دوم ، یا مِنزِل ، که بر سر بالاترین قسمت  مجموعه " سی تک " ، یعنی " نپار " .

     قرار این نبود ولیکن دلایل مختلفی دست به دست هم داد تا تیرک سری را برگزار کنم که قوی ترین ترین دلیلش نیمه شعبان  تولد امام زمان می باشد .

     قابل ذکر است طرح " منزل و نپار " با مدیریت عموی بزرگوار ابوالخیر سنجابی اجرا شد و لذا دیروز با حضور ایشان و دو عزیز دیگر که ایشان را همراهی می کردند - عارف سنجابی و زمان وهابی ـ بالاترین و آخرین تیرک در جای خودش قرار گرفت و من و والده زحمت کش " ننه سنجابی " بعنوان صاحب کار این سنت دیرین را بجای آوردیم و همانند گذشته سینی ای را با میوه و شیرینی و کادو آماده کرده و به "نپار " رفتیم و با صلواتی بر "محمد و ال محمد " از زحمات استادکار و همراهان تقدیر و تشکر کردیم .

    لازم به ذکر است جاداشت ابوی محترم حضور می داشت که به علت بستری مجدد در بیمارستان امکان پذیر نشد باشد تا در مراسم افتتاحیه در حضور ایشان برگزار گردد .

بدرود تا آن روز.

مثنوی را اندکی تاخیر شد

به دلایلی که بستگان و هم محلی ها از آن باخبرند و دیگر خوانندگان وبلاگ بی خبر .

بیماری ابوی محترم حسابی بنده و خانواده را درگیر کرده بود و شرایط بین من و اینترنت فاصله ای  انداخت که در چند سال اخیر کمتر این اتفاق افتاده بود .

حالا نیم بند آمدم تا شاید به وظیفه خود عمل نمایم البته فکر و دکرم از وبلاگ جدا نبود خصوصا در مسیر ساختن منزل ابوی موضوعی در باره توسعه اساس به ذهنم رسید که جا دارد مفصل پیرامون آن بحث کنیم و در اینجا به همین اندک بسنده کنم که :

 اساس در تولید محصولات کشاورزی و دامداری باید متمرکز شود و به گردشگری هم میدان ظهور دهد ..

بیستا بیستا گمبه شرح شه ناخشی
دل این‌‌گمبه شه جیف بی‌‌دل خشی

نا که دس مه رسنه تا به بریم
نا حرم دارمه اسا، نا که حریم

نا که من قابل هر مجلس‌‌مه
نا حریف شه تک گلس‌مه

من که این‌جه درمه بومبه سنگ‌روش
من که دارمه هول درزن و دروش

زنه کپل من و مه مشق و مداد
اتا کس نشتونه مه سینه‌ی داد

خاننه تجلیل‌ هاکنن مه برمه ره؟!
خانه مه چش بکشن شه سرمه ره؟!

خانّه ملهم بهلن مه دل زخم
خانه سازه بزنن سوآل اخم

نا برار، نا مه خاخر، نا مه وچه
جای تجلیل آش بپج اتا کچه

هاده این آدم اهل افترا
تا هترکه بیاره سر شه را

مگه ناتی که شونی راه علی؟
مگه حق ره ندی ته ونه پلی؟

پس چه کننی دم به دم مه ره تری؟!
چنده تاشننی مه وسسه فرفری؟!

چنده تهمت، چنده کتره، چنده فاش
چه مه ره گننی همش بیستا بواش؟!

من اسیر بفره‌ی بهارمه
دل دوس سفره‌ی نفارمه

نا پسرجان، نا دتر، نا مه خاخر
سر من لب هاکنم نونه هنر

تا که تک میم بزوئه هسسه بدود
اتا زمبیل برمه هم ندارنه سود

من نخامبه مه ره تقدیر هاکنین
یاد این میرز عموی پیر هاکنین

راه دوسسه تا مه کندای پلی
نلنه من بریم بئم کرات تلی

ته اگه راسّ گنی تلی ره بی
دسّ جا این پتی گلی ره بی

تا که در به مه صدا بلبل وار
تا بتاجنده بوره پشت حصار

عشق و ایمون شما زنده بوئه
این وطن تربت پاینده بوئه

 http://pishgo.persiangig.com/other/Escape%21.htm

قابل توجه خوانندگان وبلاگ

فراخوان همکار

نظر به ایجاد موزه بومی و محلی در اساس ، تصمیم است که اداره آن بصورت گروهی تحت عنوان

" هیئت امنا موزه بومی و محلی سی تک اساس "

انجام شود که بدینوسیله از علاقمندان به همکاری افتخاری دعوت بعمل می آید .

ضمنا دوستان می توانند با مشورت آنهایی که به وبلاگ دسترسی ندارند و گرفتن جواب مثبت ، آن عزیزان را نیز معرفی نمایند .

و اما عزیزانی که دست همکاری به حقیر داده اند : ابوالخیر سنجابی ، غلام واحدی ، نعمت الله سنجابی ، سعید سنجابی ، کمال سنجابی ،